[Sgàire] Is mise Sgàire Uallas agus tha mi seo an-diugh ann an siorramachd Grey, Ontario, Canada. Chaidh iarraidh orm mar gum biodh sealladh à Canada a thoirt dhuibh an seo air A-Staigh.
[Sgàire] Ged a tha an tuathanas seo car mar chomraich dhomh no mar phìos pàrrais, chan ionnan sin ’s an saoghal a-muigh. Nuair a dh’fhàgas mi na craobhan ’s an tuathanas ’s a h-uile sìon ’s mi dol a-steach do na bùithtean, feumaidh masg a bhith ort agus chan urrainn do bharrachd air còignear no mar sin a bhith còmhla ann aig aon àm. Mar sin, ged a ’s e tuathanas mo theaghlaich a tha seo, agus tha mo sheana-phàrantan a’ fuireach ann cuideachd, chan urrainn dhomh a bhith a’ toirt deagh fhàsgadh dhaibh mar a b’ àbhaist no sìon mar sin agus chan urrainn dhan teaghlach a bhith còmhla air an earrainn agus tha siud duilich.
[Sgàire] ’S toil leam a bhith coiseachd gu h-àraidh tron a’ choille bhig a tha seo. Tha mo theaghlach air a bhith a’ fuireach air an earrainn a tha seo faisg air dà cheud bliadhna a-nist. Agus b’ e mo shìn-shìn-sheanair a chuir na craobhan giuthais a chì thu air mo chùlaibh, na craobhan dearga a tha seo, dìreach bliadhna no dhà an-dè a’ phandemic mu dheireadh, a’ flu Spàinnteach. ’S toil leam a bhith a’ smaointinn air a sin, ’s tha mi smaointinn gur e dìreach smaoineachail a bhith ann ’s a bhith air mo chuairteachadh leotha.
[Sgàire] Ach tha cùisean ag atharrachadh gu luath a-nis mu dheireadh thall. Agus dìreach o chionn latha no dhà a dh’fhosgail na raointean-goilf so tha adhbhar dòchais ann mar-thà. Ach tha dùil againn cuideachd a bhith cead againn a dh’aithghearr deichnear no barrachd air a sin a bhith còmhla aig aon àm agus abair thusa gu bheil mi fhèin co-dhiù a’ coimhead air adhart ris a sin gu mòr. A thoradh ma thachras sin, bidh an t-àite a tha seo mar dhachaigh cheart a-rithist, an teaghlach air fad ’s gum faod sinn uileadh a bhith còmhla a-rithist.
[Zachary] I’m Zachary Wallace and I’m here today in Grey county, Ontario, Canada. I was asked to give you, as it were, a perspective from Canada here on A-Staigh.
[Zachary] Although this farm is something of a sanctuary or like a piece of paradise, it’s not like that on the outside world. When I leave the trees and the farm and everything and I go into the shops, you need to have a mask on and no more than five or so can be there at one time. So, although this is my family’s farm, and my grandparents live in it too, I can’t give them a good hug like I used to or anything like that and the family can’t be together on the land and that’s difficult.
[Zachary] I like to walk especially through this wee forest. My family have been living on this land almost two-hundred years now. It was my great, great grandfather who planted the pine trees that you see behind me, these red trees, just a year or two after the last pandemic, the Spanish flu. I like to think of that, and I think that it’s thought-provoking to be here and be surrounded by them.
[Zachary] But things are changing quickly now at long last. And it’s been just a day or two since the golf courses opened so there’s a reason for hope already. But we also hope we’ll have permission soon for ten people or more to be together at the same time and you bet that I’m really looking forward to that. sBecause if that happens, this place will be like a proper home again, the whole family can be together again.
[Sgàire] Is mise Sgàire Uallas agus tha mi seo an-diugh ann an siorramachd Grey, Ontario, Canada. Chaidh iarraidh orm mar gum biodh sealladh à Canada a thoirt dhuibh an seo air A-Staigh.
[Sgàire] Ged a tha an tuathanas seo car mar chomraich dhomh no mar phìos pàrrais, chan ionnan sin ’s an saoghal a-muigh. Nuair a dh’fhàgas mi na craobhan ’s an tuathanas ’s a h-uile sìon ’s mi dol a-steach do na bùithtean, feumaidh masg a bhith ort agus chan urrainn do bharrachd air còignear no mar sin a bhith còmhla ann aig aon àm. Mar sin, ged a ’s e tuathanas mo theaghlaich a tha seo, agus tha mo sheana-phàrantan a’ fuireach ann cuideachd, chan urrainn dhomh a bhith a’ toirt deagh fhàsgadh dhaibh mar a b’ àbhaist no sìon mar sin agus chan urrainn dhan teaghlach a bhith còmhla air an earrainn agus tha siud duilich.
[Sgàire] ’S toil leam a bhith coiseachd gu h-àraidh tron a’ choille bhig a tha seo. Tha mo theaghlach air a bhith a’ fuireach air an earrainn a tha seo faisg air dà cheud bliadhna a-nist. Agus b’ e mo shìn-shìn-sheanair a chuir na craobhan giuthais a chì thu air mo chùlaibh, na craobhan dearga a tha seo, dìreach bliadhna no dhà an-dè a’ phandemic mu dheireadh, a’ flu Spàinnteach. ’S toil leam a bhith a’ smaointinn air a sin, ’s tha mi smaointinn gur e dìreach smaoineachail a bhith ann ’s a bhith air mo chuairteachadh leotha.
[Sgàire] Ach tha cùisean ag atharrachadh gu luath a-nis mu dheireadh thall. Agus dìreach o chionn latha no dhà a dh’fhosgail na raointean-goilf so tha adhbhar dòchais ann mar-thà. Ach tha dùil againn cuideachd a bhith cead againn a dh’aithghearr deichnear no barrachd air a sin a bhith còmhla aig aon àm agus abair thusa gu bheil mi fhèin co-dhiù a’ coimhead air adhart ris a sin gu mòr. A thoradh ma thachras sin, bidh an t-àite a tha seo mar dhachaigh cheart a-rithist, an teaghlach air fad ’s gum faod sinn uileadh a bhith còmhla a-rithist.
[Zachary] I’m Zachary Wallace and I’m here today in Grey county, Ontario, Canada. I was asked to give you, as it were, a perspective from Canada here on A-Staigh.
[Zachary] Although this farm is something of a sanctuary or like a piece of paradise, it’s not like that on the outside world. When I leave the trees and the farm and everything and I go into the shops, you need to have a mask on and no more than five or so can be there at one time. So, although this is my family’s farm, and my grandparents live in it too, I can’t give them a good hug like I used to or anything like that and the family can’t be together on the land and that’s difficult.
[Zachary] I like to walk especially through this wee forest. My family have been living on this land almost two-hundred years now. It was my great, great grandfather who planted the pine trees that you see behind me, these red trees, just a year or two after the last pandemic, the Spanish flu. I like to think of that, and I think that it’s thought-provoking to be here and be surrounded by them.
[Zachary] But things are changing quickly now at long last. And it’s been just a day or two since the golf courses opened so there’s a reason for hope already. But we also hope we’ll have permission soon for ten people or more to be together at the same time and you bet that I’m really looking forward to that. sBecause if that happens, this place will be like a proper home again, the whole family can be together again.