[Calum] Halò, tha e an-dràsta naoi uairean sa mhadainn. Tha mise air a bhith a’ coiseachd mun cuairt an taighe agam airson uair a thìde agus mi an dùil a dhèanamh airson trì air fhichead uairean a thìde eile.
[Calum] Tha mi air toirt air caraidean air feadh an àite pìosan beaga a dhèanamh còmhla rium aig an aon àm.
[Ishi] Ishi NicIlleathain an seo ann am Barraigh!
[Coinneach] Is mise Coinneach, tha mi an seo anns a’ phàirc ann an Glaschu.
[Ciorstaidh] Halò! Is mise Ciorstaidh, seo Aonghas, seo Eilidh agus tha sinn ann an Tìr na Banrigh an seo ann an Astràilia agus tha sinn a cur taic ri Calum!
[Calum] Chan eil mi ach air a bhith a’ coiseachd mar seo – gu tuathal – gu ruige seo, agus dh’fhaodadh tu ag ràdh gu bheil sin gam chur tuathal.
[Calum] Tha mi ag ithe fhad ’s a tha mi a’ coiseachd.
[Calum] Sin agaibh deich uairean a thìde.
[Calum] Ciamar a tha mi a’ faireachdainn? Acrach – a-rithist.
[Calum] Tha e dìreach an dèidh deich a dh’oidhche a-nise agus tha mi fhathast a’ coiseachd.
[Calum] Tha cùisean doirbh a-nise, chan eil ach còig uairean a thìde ri dhol agus tha mo chasan goirt, mo cheann glè mhath.
[Calum] Beag air bheag sin agaibh solas an latha a nochdadh a-nis agus na h-eòin. Tha mi seachad air am pìos as cruaidhe, tha mi an dòchas.
[Calum] Aidh.
[Calum] Aig deireadh dùbhlain mar seo, abair gu bheil an saoghal dìreach a’ coimhead cho àlainn. A’ coimhead air seo, tha mi smaointinn gu bheil e follaiseach càit an robh mi coiseachd fad na h-oidhche.
[Calum] Uill seo mi nise dà latha an dèidh dhomh chrìoch a chur air mo chuairt. Smaointinn air ais air na rinn mi, tha mi a’ smaointinn gun robh dà rud gu math cudromach ann air a bhith a’ dèanamh cùisean nas fhasa dhomh. Sin, mus do thòisich mi fiù ’s air coiseachd, rinn mi co-dhùnadh nach robh mi gus faighinn ro thoilichte agus nach ro mi gus faighinn robh dhubhach nas motha. A bharrachd air sin, gun robh daoine eile ann ga dhèanamh còmhla rium, agus gun robh mi a’ conaltradh riutha fhad ’s a bha mise ga dhèanamh agus chan eil mi cinnteach an e samhla a tha sin airson suidheachadh nas motha idir ach ’s e sin a chuidich mise. Agus aon rud a th’ agam fhathast ri dhèanamh – cha do lìon mi a-mach mar a bha mi a’ faireachdainn nuair a chrìochnaich mi.
[Calum] Hello, it’s now 9am. I’ve been walking around my house for an hour and I hope to keep going for another 23 hours.
[Calum] I’ve brought friends from all over the place to do little bits with me at the same time.
[Ishi] Ishi MacLean here in Barra!
[Kenneth] I’m Kenneth, I’m here in the park in Glasgow.
[Kirsty] Hello! I’m Kirsty, this is Angus, and this is Eilidh. And we’re in Queensland, Australia, helping Calum!
[Calum] I’ve only been walking this way – anti-clockwise – until now, and you could say that it’s making me dizzy.
[Calum] I’m eating as I walk.
[Calum] That’s been 10 hours.
[Calum] How am I feeling? Hungry – again.
[Calum] It’s just after 10pm and I’m still walking.
[Calum] Matters are hard now, there are only five hours to go and my feet are sore, my head’s great.
[Calum] Little by little the daylight is appearing now and the birds. I’m past the hardest part I hope.
[Calum] Aye
[Calum] At the end of a challenge like this, the world just looks so beautiful. Looking at this, I think it’s clear where I was walking all night.
[Calum] Well this is me after two days of finishing my journey. Thinking back on what I did, I think there were two things that helped to make things easier for me. That, even before I started walking, I decided that I wouldn’t get too happy and that I also wouldn’t get too grumpy. As well as that, there were people doing it with me, speaking to me while I was doing it and I’m not sure if that’s a metaphor for the broader situation, but it helped me. And one thing I still have to do – I didn’t fill in how I was feeling when I finished.
[Calum] Halò, tha e an-dràsta naoi uairean sa mhadainn. Tha mise air a bhith a’ coiseachd mun cuairt an taighe agam airson uair a thìde agus mi an dùil a dhèanamh airson trì air fhichead uairean a thìde eile.
[Calum] Tha mi air toirt air caraidean air feadh an àite pìosan beaga a dhèanamh còmhla rium aig an aon àm.
[Ishi] Ishi NicIlleathain an seo ann am Barraigh!
[Coinneach] Is mise Coinneach, tha mi an seo anns a’ phàirc ann an Glaschu.
[Ciorstaidh] Halò! Is mise Ciorstaidh, seo Aonghas, seo Eilidh agus tha sinn ann an Tìr na Banrigh an seo ann an Astràilia agus tha sinn a cur taic ri Calum!
[Calum] Chan eil mi ach air a bhith a’ coiseachd mar seo – gu tuathal – gu ruige seo, agus dh’fhaodadh tu ag ràdh gu bheil sin gam chur tuathal.
[Calum] Tha mi ag ithe fhad ’s a tha mi a’ coiseachd.
[Calum] Sin agaibh deich uairean a thìde.
[Calum] Ciamar a tha mi a’ faireachdainn? Acrach – a-rithist.
[Calum] Tha e dìreach an dèidh deich a dh’oidhche a-nise agus tha mi fhathast a’ coiseachd.
[Calum] Tha cùisean doirbh a-nise, chan eil ach còig uairean a thìde ri dhol agus tha mo chasan goirt, mo cheann glè mhath.
[Calum] Beag air bheag sin agaibh solas an latha a nochdadh a-nis agus na h-eòin. Tha mi seachad air am pìos as cruaidhe, tha mi an dòchas.
[Calum] Aidh.
[Calum] Aig deireadh dùbhlain mar seo, abair gu bheil an saoghal dìreach a’ coimhead cho àlainn. A’ coimhead air seo, tha mi smaointinn gu bheil e follaiseach càit an robh mi coiseachd fad na h-oidhche.
[Calum] Uill seo mi nise dà latha an dèidh dhomh chrìoch a chur air mo chuairt. Smaointinn air ais air na rinn mi, tha mi a’ smaointinn gun robh dà rud gu math cudromach ann air a bhith a’ dèanamh cùisean nas fhasa dhomh. Sin, mus do thòisich mi fiù ’s air coiseachd, rinn mi co-dhùnadh nach robh mi gus faighinn ro thoilichte agus nach ro mi gus faighinn robh dhubhach nas motha. A bharrachd air sin, gun robh daoine eile ann ga dhèanamh còmhla rium, agus gun robh mi a’ conaltradh riutha fhad ’s a bha mise ga dhèanamh agus chan eil mi cinnteach an e samhla a tha sin airson suidheachadh nas motha idir ach ’s e sin a chuidich mise. Agus aon rud a th’ agam fhathast ri dhèanamh – cha do lìon mi a-mach mar a bha mi a’ faireachdainn nuair a chrìochnaich mi.
[Calum] Hello, it’s now 9am. I’ve been walking around my house for an hour and I hope to keep going for another 23 hours.
[Calum] I’ve brought friends from all over the place to do little bits with me at the same time.
[Ishi] Ishi MacLean here in Barra!
[Kenneth] I’m Kenneth, I’m here in the park in Glasgow.
[Kirsty] Hello! I’m Kirsty, this is Angus, and this is Eilidh. And we’re in Queensland, Australia, helping Calum!
[Calum] I’ve only been walking this way – anti-clockwise – until now, and you could say that it’s making me dizzy.
[Calum] I’m eating as I walk.
[Calum] That’s been 10 hours.
[Calum] How am I feeling? Hungry – again.
[Calum] It’s just after 10pm and I’m still walking.
[Calum] Matters are hard now, there are only five hours to go and my feet are sore, my head’s great.
[Calum] Little by little the daylight is appearing now and the birds. I’m past the hardest part I hope.
[Calum] Aye
[Calum] At the end of a challenge like this, the world just looks so beautiful. Looking at this, I think it’s clear where I was walking all night.
[Calum] Well this is me after two days of finishing my journey. Thinking back on what I did, I think there were two things that helped to make things easier for me. That, even before I started walking, I decided that I wouldn’t get too happy and that I also wouldn’t get too grumpy. As well as that, there were people doing it with me, speaking to me while I was doing it and I’m not sure if that’s a metaphor for the broader situation, but it helped me. And one thing I still have to do – I didn’t fill in how I was feeling when I finished.